Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (Attention-deficit/hyperactivity disorder, ADHD) jest częstym zaburzeniem neurobehawioralnym, które zwykle jest po raz pierwszy diagnozowane w dzieciństwie. Ponad sześć milionów dzieci w wieku od dwóch do 17 lat zostało zdiagnozowanych z ADHD. Charakteryzuje się wzorcami nieuwagi, nadpobudliwości i impulsywności, które utrudniają ludziom zwracanie uwagi i kontrolowanie swoich zachowań.

ADHD jest stanem trwającym przez całe życie. Chociaż objawy zmieniają się z czasem, mogą nadal zakłócać funkcjonowanie osoby dorosłej. Relacje, zdrowie, praca i finanse to tylko kilka obszarów, które mogą być dotknięte. Istnieją możliwości leczenia, w tym leków i terapii, jak również strategii radzenia sobie, które mogą pomóc żyć dobrze z ADHD.

Często zadawane pytania

Co powoduje ADHD?

  • Dokładne przyczyny ADHD nie są znane, ale eksperci uważają, że istnieje wiele czynników w grze. Uważa się, że genetyka odgrywa znaczącą rolę w powodowaniu ADHD, ale czynniki środowiskowe również przyczyniają się i często współdziałają z predyspozycjami genetycznymi. Czynniki, które mogą zwiększyć ryzyko ADHD obejmują pewne choroby, takie jak zapalenie opon mózgowych, narażenie na toksyny, takie jak ołów, i złe odżywianie lub używanie substancji w czasie ciąży.

Jak diagnozuje się ADHD?

  • Nie ma prostego testu laboratoryjnego lub kwestionariusza, który może określić, czy dana osoba ma ADHD. Specjaliści zdrowia psychicznego prowadzą ocenę i mogą korzystać z różnych narzędzi, w tym testów IQ, wywiadów, środków uwagi, skal ocen i innych ocen, aby ocenić objawy i określić, czy spełniają one kryteria diagnozy.

Czy ADHD jest chorobą psychiczną?

  • ADHD jest klasyfikowany jako choroba psychiczna, ale może być również opisany jako zaburzenie neurorozwojowe. Ważne jest, aby uznać, że choroba psychiczna jest szerokim terminem, który odnosi się do każdego rodzaju stanu, który wpływa na myśli, nastrój lub zachowanie osoby. Ponieważ trzy podstawowe objawy ADHD – nieuwaga, impulsywność i nadruchliwość – wszystkie wpływają na te obszary, ADHD jest uważany za formę choroby psychicznej.

Czy ADHD ma podłoże genetyczne?

  • Istnieje silny komponent genetyczny do ADHD. Szacuje się, że dziedziczność genetyczna warunku wynosi ponad 70%. Jednak posiadanie predyspozycji genetycznych nie musi oznaczać, że będziesz rozwijać ADHD. Badania wykazały, że istnieje kilka genów, które odgrywają rolę i to interakcja tych genów wraz z wpływami środowiskowymi, które mogą powodować zaburzenia.

Czy ADHD jest uważane za niepełnosprawność?

  • ADHD może być uznane za niepełnosprawność zgodnie z wytycznymi ustanowionymi przez Americans with Disabilities Act (ADA), jeśli masz upośledzenie, które ogranicza jedną lub więcej głównych czynności życiowych (takich jak praca lub szkoła). Musi istnieć zapis tego upośledzenia lub inni muszą być w stanie dostrzec te wyzwania. Oznacza to, że niektórzy ludzie, którzy mają ADHD może poprosić o zakwaterowanie w pracy lub szkole.

Jaka jest różnica między ADD a ADHD?

  • ADHD przeszedł kilka zmian nazwy na przestrzeni lat, a jedną z tych dawnych nazw było zaburzenie uwagi (ADD). Chociaż termin ten nie stanowi już oficjalnej diagnozy, nadal jest czasami używany do opisania nieuważnej prezentacji stanu bez nadpobudliwości. Ludzie z tą prezentacją stanu mają problemy z utrzymaniem się na zadaniu.

Kluczowe pojęcia

Zaburzenia neurobehawioralne

  • Zaburzenia neurobehawioralne to grupa schorzeń obejmujących problemy behawioralne, które towarzyszą schorzeniom lub urazom związanym z mózgiem. ADHD jest jednym z najczęstszych zaburzeń neurobehawioralnych, które dotykają dzieci. Inne przykłady to zaburzenia ze spektrum autyzmu i urazowe uszkodzenie mózgu.

Terapia behawioralna

  • Terapia behawioralna wykorzystuje techniki takie jak warunkowanie i wzmacnianie w celu nauczenia pożądanych zachowań i wyeliminowania niepożądanych. Dla dzieci z ADHD, to podejście może często pomóc poprawić zachowanie i samokontroli. Techniki stosowane w terapii behawioralnej obejmują chwalenie lub nagradzanie dobrego zachowania i pozwalając ludziom doświadczyć logicznych konsekwencji negatywnych zachowań.

Zachowania impulsywne

  • Zachowania impulsywne to takie, które są źle zaplanowane, ryzykowne, przedwczesne, a czasem nieodpowiednie do sytuacji. Takie zachowania mogą wydawać się nieprzewidywalne, a ponieważ nie są dobrze przemyślane, mogą prowadzić do złych rezultatów. Impulsywność jest objawem ADHD, który jest często spowodowany niezdolnością do skupienia się i kontrolowania zachowań.

Prezentacja dominująco nieuważna

  • Ta prezentacja ADHD charakteryzuje się trudnościami z uwagą i koncentracją. Objawy obejmują trudności ze skupieniem się, nie zwracanie uwagi na szczegóły, trudności z organizacją zadań, łatwe rozpraszanie się, nieprzestrzeganie instrukcji, zapominanie o rutynowych czynnościach, unikanie czynności wymagających stałego skupienia, częste gubienie rzeczy i niesłuchanie tego, co mówią inni.

Prezentacja dominująco hiperaktywno-impulsywna

  • Ta prezentacja ADHD charakteryzuje się hiperaktywnymi i impulsywnymi zachowaniami bez objawów nieuwagi. Objawy często obejmują ciągłe poruszanie się, kręcenie się, wiercenie i nadmierne mówienie. Osoby z tą postacią mają problemy z utrzymaniem pozycji siedzącej, przechodzą do nowych zadań bez kończenia poprzednich, przerywają innym i wypowiadają rzeczy bez zastanowienia.

Prezentacja łączona

  • W tej prezentacji ADHD, ludzie wykazują objawy zarówno nieuwagi i nadpobudliwości/impulsywności. Objawy obejmują problemy ze skupieniem się na zadaniach, wiercenie się, nadmierne mówienie i mówienie rzeczy bez zastanowienia. Dzieci i dorośli mogą być zdiagnozowane z połączonej prezentacji, jeśli doświadczają sześć lub więcej objawów nieuwagi i sześć lub więcej objawów nadpobudliwości i impulsywności.

Więcej informacji

  • verywellmind.com/adhd-overview-4581801