ADHD pozostaje jednym z najczęstszych zaburzeń neurorozwojowych u dzieci, a CDC szacuje, że u ponad 6,1 miliona dzieci zdiagnozowano ADHD. Jest to zaburzenie, które nie tylko wpływa na dzieciństwo pacjenta, ale może również towarzyszyć mu w życiu dorosłym, jeśli nie jest odpowiednio leczone.

W rzeczywistości miliony dorosłych Amerykanów prawdopodobnie żyją z ADHD, ale nie mają pojęcia, że ​​cierpią na to. W ich oczach mogą po prostu mieć trudności ze skupieniem się i obwinianiem czegoś innego, co dzieje się w ich życiu. Oczywiście ci ludzie nigdy nie korzystają z leczenia i często nigdy nie znajdują ulgi.

O ile wiemy dzisiaj o ADHD, naukowcy i badacze wciąż mają długą drogę, aby dowiedzieć się wszystkiego o ADHD. Dopóki nie znajdziemy lekarstwa i nie zrozumiemy więcej na temat rozwoju ADHD, naukowcy będą nadal zagłębiać się w naukę, która za tym stoi.

Mając to na uwadze, przejdźmy do historii ADHD, wszystkiego, co odkryto na temat ADHD na przestrzeni lat i czego nadal musimy się nauczyć, jeśli chodzi o ADHD. Oczywiście najpierw zaczniemy od Twojego najbardziej palącego pytania: „Co to jest ADHD?”

Co to jest ADHD?

ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, które wpływa na zdolność dziecka do skupienia się, kontrolowania impulsów, zwracania uwagi i relaksu. Może się rozwinąć już w wieku dwóch lat i może towarzyszyć pacjentowi w wieku dorosłym, ale jest trudne do zdiagnozowania, ponieważ większość dzieci jest nadmiernie aktywna.

W przypadku ADHD te codzienne problemy (skupienie, impulsy, relaks) nigdy nie ustępują i często pogarszają się wraz z wiekiem dziecka. Zamiast wyrastać z tego zachowania, zacznie wpływać na ich życie w szkole, gdy zaczną spotykać się z przyjaciółmi, a nawet w domu z rodziną.

Osoby z ADHD często zapominają o różnych rzeczach, często marzą na jawie, często się wiercą, mówią za dużo (nawet jeśli nie mają na to ochoty), mają skłonność do prostych błędów, mają trudności z oparciem się popędom (nawet małym) i często nie dogaduj się dobrze z innymi.

Ponieważ organizm każdego jest inny, większość pacjentów z ADHD ma inne doświadczenia z tym zaburzeniem – poprzez podstawowe cechy zaburzenia pozostają takie same. Chociaż prawie na pewno wpłynie to na jakość życia i zdolność do prowadzenia zdrowego trybu życia, istnieją sposoby na uzyskanie potrzebnej pomocy.

Kiedy wykryto ADHD?

Teraz, gdy odkryliśmy podstawy ADHD i jakie są objawy, prawdopodobnie zastanawiasz się, kiedy wykryto ADHD, kto go odkrył i jak zaburzenie stało się tym, czym jest dzisiaj.

ADHD zostało oficjalnie odkryte w 1987 roku. Hipokrates był pierwszą osobą, która, jak sądzono, wspomniała o czymś podobnym do ADHD około 460-375 pne. Zauważył, jak niektórzy ludzie mają trudności z koncentracją i zaleciłby przejście na nijaką dietę i więcej ćwiczeń.

A co ze wszystkim pomiędzy?

Niewiele mówiło się o tym „braku uwagi” między 400. pne a XIX w., Ale zaczęto zwracać na to uwagę ponownie w 1798 r., Kiedy Sir Alexander Crichton napisał książkę o czymś, co nazwał „chorobą uwagi”. pt. “An Enquiry into the Nature and Origin of Mental Derangement”.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XVIII wieku i na początku XIX wieku słynny filozof John Locke wspomniał o grupie studentów, którym trudno było powstrzymać umysł przed błądzeniem. Podręczniki z XIX wieku również odnosiły się do czegoś podobnego do ADHD, ale wymieniały kilka innych nazw tego zjawiska, w tym „nerwowe dziecko”.

Historia ADHD jest kontynuowana w 1902 roku, kiedy Sir George Frederic Still, brytyjski pediatra, badał grupę dzieci, które miały trudności z koncentracją, samoregulacją i częstymi agresywnymi zachowaniami. Zauważył, że dzieci nie miały żadnych upośledzeń, a chłopców było więcej niż dziewcząt.

W latach dwudziestych XX wieku lekarze zaczęli traktować objawy ADHD jako post-encefalityczne zaburzenie zachowania, PBD, popularne wówczas schorzenie wywołane wirusem. Zostało to ostatecznie zamknięte, gdy lekarze zdali sobie sprawę, że to tylko podobne objawy.

Wprowadzenie amfetamin zmienia wszystko …

Wtedy społeczność medyczna zobaczyła wprowadzenie benzedryny, pierwszej na świecie amfetaminy. Benzedryna była w dużej mierze stosowana przez dr Charlesa Bradleya w leczeniu bólów głowy, po czym zauważył zmianę w zachowaniu. Zmiany w zachowaniu były powiązane z pracą szkolną i umiejętnością koncentracji.

Benzedrynę przepisywano następnie dzieciom z nadpobudliwością, jako alternatywę dla benzedryny, by w końcu dotrzeć do społeczności w latach pięćdziesiątych XX wieku. Stał się znany jako popularny Ritalin i jest używany do dziś.

W późnych latach sześćdziesiątych środowisko medyczne zaczęło zbliżać się do oficjalnego określenia tego zaburzenia. W 1968 roku objawy ADHD zostały dodane do podręcznika diagnostycznego i statystycznego zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (znanego również jako DSM-II). Niestety, został wymieniony jako „hiperkinetyczna reakcja dzieciństwa”, a nie ADHD.

W 1980 roku DSM-III (trzecia edycja) ostatecznie wymieniła zaburzenie jako ADD, które ostatecznie zmieniono na ADHD w 1987 roku.

Współczesna historia ADHD

Od 1987 roku wiele się zmieniło, jeśli chodzi o sposób, w jaki postrzegamy i leczymy objawy ADHD.

Wkrótce po przyjęciu nazwy w Stanach Zjednoczonych nastąpił gwałtowny wzrost diagnozy ADHD. Mogło to być spowodowane wzrostem skuteczności podczas diagnozowania zaburzenia, ale było to również znacznie bardziej dyskutowane.

Oczywiście istniała również możliwość, że więcej dzieci zapadało na ADHD i nie miało to nic wspólnego z ostatecznym nadaniem mu oficjalnej nazwy.

Stał się tak popularny tak szybko, że APA udoskonalił ADHD w DSM-IV w 1994 roku. Obejmował trzy typy ADHD – typ nieuważny, typ hiperaktywny / impulsywny i typ kombinowany.

Dziś są one postrzegane raczej jako „prezentacje” niż „typy”, ponieważ można ich doświadczyć w różnych momentach życia pacjenta. Zostało to odnotowane w DSM-V APA (2013).

W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci metody leczenia ADHD uległy znacznej poprawie, podobnie jak nasza zdolność do wykrywania i diagnozowania. Ponieważ świadomość zdrowia psychicznego i świadomość ADHD są obecnie niezwykle popularne, ludzie mają szeroki wachlarz możliwości znalezienia pomocy lub złagodzenia objawów.

Mimo że nie ma lekarstwa na ADHD, lekarze i badacze robią wszystko, co w ich mocy, aby było to możliwe, dopóki nie nadejdzie lekarstwo lub głębsze zrozumienie.

Przyszłość ADHD

Jak wspomnieliśmy powyżej, do pełnego zrozumienia ADHD, jak możemy go złagodzić i co go powoduje, jest jeszcze długa droga. Chociaż tyle się nauczyliśmy, naukowcy i badacze nadal są oddani rozwiązaniu tej liczącej kilka tysięcy lat tajemnicy.

Badacze dokładają wszelkich starań, aby terapie były skuteczniejsze, bardziej dostępne i łatwiejsze do stosowania. Są również zaangażowani w szerzenie świadomości i zapewnienie każdemu odpowiednich narzędzi i zasobów potrzebnych do radzenia sobie z tym zaburzeniem neurorozwojowym.

Wśród nich jest jedna rzecz, na której naukowcy są bardziej skupieni niż cokolwiek innego, a mianowicie znalezienie przyczyny ADHD.

Co powinieneś zrobić, jeśli masz ADHD?

Podczas gdy ADHD u dzieci przyciąga najwięcej uwagi, ADHD u dorosłych jest rzeczywistością – nawet jeśli nigdy wcześniej nie zdiagnozowano u Ciebie tego zjawiska. Niezależnie od tego, czy masz dziecko wykazujące objawy ADHD, czy też sam, zawsze zaleca się drugą opinię.

Umówienie się na wizytę u lekarza, psychologa lub psychiatry powinno być pierwszą rzeczą na Twojej liście. Będą w stanie przeprowadzić dokładną ocenę, aby ustalić, czy możesz cierpieć na ADHD, a także pomóc w znalezieniu odpowiedniego leczenia, aby złagodzić te objawy.

Oczywiście rozumiemy również, że ta opcja może nie być wykonalna dla wszystkich i możesz utknąć w oczekiwaniu na kilka tygodni przed wizytą u lekarza w celu oceny. Jeśli potrzebujesz natychmiastowej pomocy lub po prostu czujesz się samotny podczas radzenia sobie z objawami, nie bój się skontaktować się z kimkolwiek z grupy wsparcia – lub z kimkolwiek w pobliżu.

Jeśli masz trudności z podjęciem decyzji, czy cierpisz na ADHD, skorzystaj z naszej pomocy. Stworzyliśmy internetowy test ADHD, który ma pomóc Ci poczuć się nieco bardziej komfortowo w kwestii dalszych działań.


Źródła:

  • Hallowell E.M., Ratey J.J., Jak żyć z ADHD: nadpobudliwość psychoruchowa z zaburzeniami uwagi w świetle najnowszych badań